"lub-dup"

കുറെ നാളായി ജീവന് മരണത്തോട് ഒടുക്കത്തെ പ്രണയം ഒടുവിലവർ എനിക്ക് ജീവന്റെ മുകളിലുള്ള അധികാരങ്ങളെ ധിക്കരിച്ച് ഒളിച്ചോടുമെന്നായി വാശി, അല്ലാണ്ടെന്താ... വാശികടുത്തപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ എക്സ്പെയറി ഡേറ്റ് കഴിഞ്ഞ മോഹങ്ങളിലൊന്നിന്റെ കൂടുപൊട്ടിച്ച് ഒരു മോഹഗുളിക വിഴുങ്ങി ആഹാ!!! എന്തൊരു മനസമാധാനം ജീവിന്റെ പ്രണയവും ''പൊട്ടി" മോഹിനിയായ മോഹത്തെ കവർന്നുകൊണ്ട് മരണം നാടും വിട്ടു. --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള 

അഭിനയനിപുണതയോടൊപ്പം പ്രണയം ഒളിച്ചോടുന്നത് "കണ്ടുനിന്ന" മുടന്തൻകാലം ഇന്നെന്റെ കതകിൽ മുട്ടി ചിരിയോടെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ച എന്റെയൊപ്പം കൂടാരം കയറിയ കാലം എനിക്കൊരു ചോദ്യോപഹാരം വെച്ചുനീട്ടി. പുഞ്ചിരി വിടാതെ "അഭിനയസിദ്ധിയില്ലാത്തതിൽ അഭിമാനം " എന്ന് മറുപടിയോതി. "ഒരു മനുഷ്യജീവിയെ കിട്ടിയെന്ന്" വിളിച്ചുകൂവിക്കൊണ്ട് കാലം മുടന്തി വെളിയിലേക്കോടി ഇതുകേട്ട് തുറന്നുകിടന്ന മുറിയിലേക്കിരച്ചുകയറിയ കാറ്റും വെളിച്ചവും എന്റെ ഡയറിയുടെ താളുകൾ മറിച്ചുകൊണ്ടെന്നോട് ചോദിച്ചു പ്രണയമില്ലേ? വാതിൽപ്പടികടന്ന് വെളിച്ചത്തേക്കിറങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ പ്രകൃതിയോട് മൊഴിഞ്ഞു. പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നെന്നിൽ പക്ഷേ അഭിനയം വശമില്ലാത്തതിനാൽ "അവർ തൂക്കിലേറ്റി " --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള

വിഗ്രഹാരാധനകളുടെ നിഴൽ ചാഞ്ഞ മൺപാതയിൽ പിഴയ്ക്കും അരിക് ജീവിതങ്ങളെ എഴുത്തിന് വിലക്കുള്ളൊരു നാട്ടിൽ, പിറക്കാൻ 'പ്രിവിലേജ് ' വേണ്ടൊരു ദേശത്ത്, മിണ്ടാൻ 'പാസ്പോർട്ട് ' വേണ്ടൊരു കാലത്ത് എന്തിനീ ആരാധനയുടെ ചങ്ങല നിങ്ങടെ ദേഹത്ത് പൊട്ടിച്ചെറിയുക ഉരുക്കുവടങ്ങൾ മനസ്സിലേന്തുക ഗുരുതന്നൊരക്ഷരക്കൂട്ടുകൾ ചൂടുള്ള വാക്കുകൊണ്ട് തീകൊളുത്തുക ഫാസിസ്റ്റ് കേളീ വിപിനങ്ങൾക്ക് വീരരേ അവരുടെ വർഗ്ഗീയ കബന്ധങ്ങൾ വേട്ടയ്ക്കിറങ്ങുമുൻപേ അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടൊരു ചിതയൊരുക്കൂ നിങ്ങളെനിക്കായി എന്നിൽ ഉൾചേർന്നൊരാ ധാർമ്മിക ബിംബം സ്വതന്ത്രമാവട്ടെ. --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള 

അലസമായോരെന്റെ നീർമാതളപ്പൂക്കളുടെ കൊമ്പിൽ വന്നിരുന്ന അശോകപ്പക്ഷി എനിക്ക് തന്നൊരോലക്കീറുണ്ട്. പ്രണയം, പ്രണയമെന്നാരുപാട് സ്വകാര്യമായാരോ എഴുതിയോരോലക്കീറ് എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ചൂടിലുരുകിയകന്ന പ്രണയഭാവങ്ങളെ, ആവശ്യമില്ലിനി നിങ്ങൾക്കൊരു പിൻനടത്തവും, അശോകചകോരത്തിന്റെ അനുരാഗഗീതവും നടക്കണം കാതമൊരുപാട് എനിക്കിനിയും, വിമോചന വിപ്ലവങ്ങൾക്കൊപ്പം ചേരണം ഒടുവിലൊരു രക്തസാക്ഷിയായി മൃതിയെ വിജയിക്കണം പ്രണയമേ..... --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള 

എന്റെ ഓർമ്മകളുടെ മൺപാത നടന്നെത്തിയാലൊരുതെച്ചിക്കാടുണ്ടതിന്റെ നടുവിലൊരുമൂർത്തിക്കാവും സിന്ദൂരത്തിലാറാടി നിൽക്കുന്നൊരെന്റെ ആത്മമൂർത്തിയ്ക്ക് പിന്നിലുണ്ടൊരു ചാന്ദ്രശോഭയേറും പൂക്കൾ വിടരുമൊരു പാലമരം ആ പാലമരത്തിലെ സുഗന്ധമില്ലാപൂക്കളാണെന്റെ മിഴിനീരിൽ കുതിർന്ന നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ. മണ്ണടിഞ്ഞോരച്ഛൻ ഒരിക്കലോതിയെന്നോടിഞ്ഞനെ ''യക്ഷി ഗന്ധർവാധികളുള്ളൊരു പാലമരത്തിലെ പൂക്കൾ കൊഴിയാറില്ലോമനേ" അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിലെ പാലമരംപോൽ കൊഴിയാറില്ല എന്നിലെ പൂമരത്തിലെ ധവളസ്വപ്നപുഷ്പങ്ങളും. --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള

യക്ഷിയാണെന്നറിയാതെ ഞാനോളോടൊരു കഥ മൊഴിയാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ ഒരു കഥ മെല്ലേ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി ഓളൊരെക്ഷിയായ കഥ. കഥ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനുമില്ല നീയുമില്ല ഒടുവിലോളുടെ വെളിച്ചത്തിന് പിൻപറ്റി ഞാൻ നടന്നു എന്റെ വെളിച്ചം എന്നെ പിൻപറ്റിയും. --- അനൂപ്‌ ശിവശങ്കരപ്പിള്ള 

മരണമില്ലാത്ത ഭ്രാന്താണെനിക്കെന്റെ ചിലമ്പോർമ്മകൾ. അന്നൊരാൽമരച്ചുവട്ടിൽ ചിതറിത്തെറിച്ചൊരു മൂകമാം സാക്ഷിയാണെനിക്കാ നീറുമേർമ്മകൾ. മരിക്കുന്ന നേരത്തും എന്നെ വിടാതെ ചിറ്റിപ്പിടിക്കുമെന്നിക്കുറപ്പുള്ള പ്രണയിനിയാണെനിക്കാ ജീവോർമ്മകൾ. എന്റെ അന്ധമാം ചിലമ്പോർമ്മകൾ മോഹിക്കുന്നതെന്റെ പ്രേത തീരത്ത് പൂക്കും മൃതിപൂക്കളെയല്ലയോ. ഇന്നെനിക്കാ ആത്മനിർവൃതിയുടെ തീരമൊന്ന് കാണണം, പുണരണം, ഉറങ്ങണം. ഒടുവിലൊരു കർക്കിടക ബലികാക്കയായി ഇലച്ചീത്തിലെ പട്ടടച്ചോറുണ്ണണം. നോവുമെന്നോർമ്മകളെ വന്നെ എന്നെയെന്ന് മണ്ണോട് ചേർക്കിനിയെങ്കിലും മരണ നിശബ്ദത നുകരട്ടെ ഞാനാവോളം. --- അനൂപ് ശിവശങ്കരപ്പിള്ള